What is a conservative? Essentially, someone who is temperamentally suspicious of government. That’s why conservatives argue for limited government, economic freedom, low taxes, and fewer regulations. The bumper-sticker version might be: “If in doubt, keep government out.” That demonstrates a healthy skepticism of both government’s competence (think Katrina clean-up) and its fuzzy benevolence, which generally involves toying with any activity that begins with the letters A through Z, scolding people for their behavior (and, er, persuading them to change it), or redistributing their wealth.
Daniel Olivier, voorzitter van de raad van bestuur van National Review in een artikel op NRO, waarin hij zijn steun betuigt met John McCain als kandidaat voor de presidentsverkiezingen
Wat is dat toch met Hillary Clinton en Obama? Onze kranten staan er vol van, duidingsprogramma’s lopen er van over en uit opiniepeilingen en lezersreacties in de krant of internetfora blijkt dat ook het overgrote deel van de bevolking in België (en ook in onze buurlanden) aan de voeten ligt van het Democratische duo.
De aantrekkingskracht van Obama en Clinton gaat blijkbaar in West-Europa (met uitzondering van het Verenigd Koninkrijk) over partijgrenzen heen. Enkele maanden geleden waren er nog verhitte discussies tussen Vlaams-Nationalisten, Christen-Democraten, Liberalen, socialisten in eigen land (over de staatshervorming), terwijl als het op de Amerikaanse verkiezingen aankomt, de Belgische en Europese pers en (logischerwijze?) de mainstream van de bevolking zich laat leiden door de senator uit New York en de senator uit Illinois.
John F. Kerry, presidentskandidaat in 2004 voor de Democraten, staat op het punt zijn om aan Barack Obama zijn steun te verklaren.
Deze steunbetuiging komt als opsteker voor Obama die verrassend de voorverkiezingen in New Hampshire verloor aan Hillary Clinton. Het toont aan dat hij lang nog niet uitgeschakeld is in de strijd voor de Democratische nominatie.
Ondertussen publiceert de Wall Street Journal een opiniestuk van de Republikeinse kanshebber, senator John McCain en de onafhankelijke Democrat en goede vriend van McCain, Joe Lieberman over het welslagen in Irak dankzij de hun gesteunde troepenvermeerdering. Een strategisch goede zet door McCain vlak voor de voorverkiezingen in Michigan waar hij ten strijde trekt tegen de schatrijke Mitt Romney.
De meest hilarische en tegelijkertijd strategische gebeurtenis in de voorverkiezingen voor president in de Verenigde Staten, was wel de recente persconferentie van ex-gouverneur van Arkansas. Mike Huckabee. Het fenomeen Huck is een steile opmars bezig in de Republikeinse partij, tegen wil en dank van velen. Zijn zuiderse charme en zijn populistisch imago wint velen harten.
Eind juli 2007 stond hij in de peilingen nog op een magere zesde plaats met percentages gaande van 3 procent tot 5 procent. Maar in korte tijd steeg de ster van deze vroegere pastor pijlsnel (in Iowa,waar de eerste voorverkiezing plaatsvindt, schommelt hij tussen de 27 à 34 procent in de peilingen), wat onder meer te danken is aan de plaats van zijn geloof in zijn campagne en de gevolgen die hij daardoor verbindt om ethisch vlak. Mike Huckabee stelt niet alleen dat hij gelooft maar dat zijn geloof (hij is Baptist, een protestantse geloofsgemeenschap) hem vormt. Natuurlijk niet te verwonderen als vroegere TV-pastor. En als diepgelovig man wijst hij abortus af en is hij falikant tegen het homohuwelijk.
Toch heeft hij genoeg charme om ook een seculier publiek te begeesteren. Een politiek consultant van de Democrats wijst ondermeer op zijn unieke stemtimbre. Evenwel zijn heel wat conservatieve pundits niet door hem overtuigt. Zijn economische verdiensten als gouverneur van Arkansas schrikken hen af en ook zijn economische denkbeelden. Sommige beschuldigen hem ervan een linkse in vermomming te zijn wegens zijn populistische economische denkbeelden.
Zo beschuldigt de conservatieve anti-taksgroep “The group for growth” Huckabee van zwaar de belastingen te hebben verhoogd in Arkansas. Huckabee reageert er schamper op door de groep te herdopen tot “Group of Greed” (”de groep van het egoïsme”) . Andere tegenstanders bestempelt hij als de as “Washington-Wall Street”. Huckabee trekt aldus voluit de kaart voor de kleine blanke man, of de zogenaamde silent majority. De conservatieven sluiten hem evenwel niet in hun hart. Richard Lowry, journalist bij het conservatieve National review, vreest voor een Huckacide (een allusie op suicide - zelfmoord) als Huckabee de voorverkiezingen bij de republikeinen wint. Hij zou kansloos zijn tegen een Democratische tegenstander.
Ook zijn gratiebeleid als gouverneur staat onder vuur nadat een vrijgelaten misdadiger opnieuw iemand verkrachtte. Als diep religieus man gelooft hij sterk in vergeving en verleende hij vaak gratieverzoeken in Arkansas. Uiteindelijk was het wel in de aangehaalde zaak het paroolbestuur die besloot of iemand vervroegd vrij komt maar in de nu beweren de vroegere leden ervan dat ze onder druk werden gezet door Huckabee. Uiteraard zeer toevallig wanneer hij zich kandidaat stelt voor president.
In het buitenlandse beleid is Huckabee zeer onervaren. Als antwoord op een vraag over zijn kennis van buitenlands beleid, grapte hij dat hij onlangs in the International Holiday Inn in Arkansas had verbleven. Ook waarschuwde hij na de aanslag op Bhutto voor een enorme influx van Pakistanezen en “verontschuldigde” hij zich voor de aanslag. Een verspreking van jewelste.
Wat hij daarentegen wel aanvoelt, is dat de buitenlandse politiek van president Bush losgeslagen is. Hij verwijt Bush en zijn administratie een bunkermentaliteit. Dergelijke uitspraken maken hem niet populair bij de top van de Republikeinse partij maar als populist maakt hij daar handig gebruik van. Daarom denk ik dat hij veel meer kans maakt, ook in een uiteindelijke general elections. Onderschat Huckabee niet.
En dat doet zeker niet Mitt Romney, vroeger CEO van het stragisch bedrijf Bains en redder van de Winter Olympische spelen te Salt Lake City. Deze schatrijke Mormoon spendeert met losse hand grote bedragen in de staten Iowa en New Hampshire, daar hij hoopt dat als hij die wint in de voorverkiezingen, hij genoeg momentum heeft om de Republikeinse nominatie binnen te rijven. Hij was dan ook zeer pijnvol om toe te zien dat een krap bij kas zittende pastor, als Mike Huckabee, hem onttroonde als front runner in deze vroege staten. Romney zette dan maar meteen de grote aanval in en liet verscheidene anti-Huckabee advertenties lopen op de zenders. Zo viel hij constant Huckabee aan op verschillende kwesties: hij verhoogt belastingen, hij laat misdadigers vrij, hij is welwillend voor illegale migranten (Huckabee vindt namelijk terecht dat kinderen van illegale migranten niet gestraft moeten worden voor de daden van hun ouders).
Een voorbeeld van een anti-Huckabee clip:
Mike Huckabee wilde graag reageren op deze beschuldigingen. Het probleem evenwel is dat hij niet genoeg geld heeft om anti-Romney advertenties uit te zenden op TV. Daarom speelde hij graag mister good guy en vertelde hij zijn publiek dat hij zich niet zou verlagen tot het niveau van Romney. Tot gisteren, toen Mike Huckabee aankondigde dat hij een anti-Romney advertentie had gemaakt en dit ging laten uitzenden op televisie. Hij organiseerde een persconferentie om dit nader te bespreken met de journalisten, tot hij plots besloot (naar eigen zeggen tien minuten voor de persconferentie) om maar niet deze advertentie uit te zenden. Hij voelde zich er niet goed bij, vertelde hij aan de journalisten en daarom besloot hij om de advertentie terug te zenden, om daarna toch de advertentie te tonen aan het publiek van journalisten.
Hilarisch en veel gegniffel bij de journalisten. De media trapte niet in zijn stunt, maar Huck beseft dat wel. Maar hij slaagde er wel in om zijn advertentie getoond te krijgen, zonder er maar één dollar voor te hoeven betalen. De clip verspreidt zich bovendien razendsnel op het internet.
De gebeurtenis van de dag:
En de ad:
Ja, Huckabee, een man apart.
Romney: flipflop
Naast Huckabee bevinden zich bij de republikeinse kanshebbers onder meer dus Romney die bekend staat voor zijn enorme flipflops en die dus best kan getypeerd worden als een poltieke windvaan. Hij beschuldigt Huckabee van niet conservatief te zijn maar toen Romney zich kandidaat stelde als gouverneur van Massachusetts was hij wel pro-abortus, pro-rechten voor homoseksuelen en wilde hij niet terugkeren naar de tijd van Reagan-Bush. Nu staat hij plots voor het omgekeerde of hoe een politicus zich kan aanpassen voor zijn publiek. Echt geloofwaardig is het niet. Sommigen dubben hem zelf (omwille van zijn geborstelde uiterlijk) mr. Ken.
John McCain: te oud?
Een andere kanshebber bij de republikeinen is Senator John McCain, ex-militair en jarenlang krijgsgevangen in Vietnam. Hij is ook een buitenbeentje bij de Republikeinen en staat bekend om visies die in gaan tegen de partijlijn, vooral op het vlak van campagnefinanciering en immigratie. Toen hij in 2000 de voorverkiezing in New Hampshire won (en bijna de droom van GWB in stukken sloeg) liet hij optekenen dat hij sommige leiders van religieus rechts als oproerkraaiers zag. Het maakt hem niet populair.
Op buitenlands vlak volgde McCain meer de koers van president Bush. Zo steunde hij het beleid om meer troepen naar de Irak te sturen. Een beleid dat vruchten heeft afgeleverd: de rust is misschien nog niet teruggekeerd in Irak maar het land begint zich te langzamerhand te stabiliseren. McCain heeft evenwel zijn leeftijd niet mee (72 jaar). Wanneer hij verkozen zou worden, is hij de oudste president die benoemd zou worden. (Reagan was 72 jaar bij zijn tweede ambsttermijn)
Guiliani en Thompson: uitgeblust?
Een kandidaat die daarentegen uitgeblust lijkt, is Rudy Giuliani, die nog steeds hoopt in Florida te winnen en dan uiteindelijk de nominatie. De ex-burgemeester van New York voert een campagne die veel gebruikt of misbruikt maakt van zijn reactie op 9/11 en zijn harde criminaliteitsaanpak in New York. Zwakheden voor Giuliani zijn zijn progressieve ethische denkbeelden: zo is hij pro-abortus en pro-homorechten. Voor de meeste Republikeinen zijn dit ongewenste standpunten, maar zijn economische visie is liberaal. In de peilingen verliest hij evenwel terrein aan de andere kandidaten, vooral in de staten die vroeg een voorverkiezing houden, met name in Iowa en New Hampshire.
De vroegere hoop voor de Republikeinen, zijnde Law and Order acteur Fred Thompson, is daarentegen uitgedraaid op niets. Zijn campagne sleept zich moeizaam voor en het enthousiasme sijpelt langzaam weg. Ook zijn steun in de peilingen. De laatste week was het dan ook hens aan dek voor Thompson die als een zot in Iowa met zijn campagnebus rond rijdt.
Democraten: polarisatie en eenheid
Bij de Democrats heb je de zeer polariserende figuur van Hillary Clinton, die een sinterklaasbeleid voorstaat, getuige deze clip:
Hillary belooft veel maar vertelt er niet bij wat de kostprijs is… Zij doet me eerder denken aan wat er misgelopen is bij het presidentschap van Bill Clinton: Monica en Hillarycare (de bijnaam voor een mislukt sociaal programma waarbij één van de drijvende krachten Hillary was)
Ook heb je John Edwards (die 400 dollar spendeert bij de kapper) en die voorstander zijn om het Amerikaanse gezondheidsbeleid zo verregaand te hervormen dat de Verenigde Staten over een paar jaar met een scheef draaiende sociale zekerheid zit. Er zijn andere manieren om een gezondheidsbeleid te voeren, dan belastingsgeld weg te gooien.
De enige Democratische presidentskandidaat die mijn voorkeur nog wegdraagt is Barack Obama. Hij voert geen polariserende campagne (in tegenstelling tot bijvoorbeeld John Edwards en zijn verhaal over de twee Amerika’s, arm en rijk) en is ook geen polariserende figuur als Clinton. Eén van de voornaamste begrippen in zijn campagne is ‘Unity’. Hij is goed op weg om een tweede John F. Kennedy te worden.
En dan die Belgische vlaggen die aan menig Brussels huis hangen. Ik ken veel buitenlandse journalisten die daar net als jij gefascineerd door zijn. Wat een romantisch beeld ook: de Belgen die, net als toen we ons in 1830 van Nederland hebben afgesplitst, met de vlag in de hand het land verdedigen. Alleen spreken die vlaggen alweer niet voor iedereen. Ik erger mij ook aan het onbegrip tussen de Vlaamse en Franstalige politici die een regering proberen te vormen. Maar ik heb nog geen Belgische vlag uitgehangen aan mijn appartement in Brussel. De vlaggen dragen voor mij teveel de boodschap uit van het Franstalige verzet tegen de zogenaamde Vlaamse onafhankelijkheidseisen. Ook al deel ik die Vlaamse eisen niet, toch heb ik het gevoel dat ik mij niet kan aansluiten bij de Franstalige pro-Belgische vlaggenzwaaiers. Want ik deel ook hun visie op België niet. Het is het typische dilemma van een Vlaming in Brussel, denk ik.
Zoals verwacht, volgt Ceyssens Moerman als minister op in de Vlaamse regering. Al maakte Van Quickenborne ook een kans om minister te worden, maar uiteindelijk hakte Bart Somers de knoop door ten gunste van e-mama Ceyssens.
Opnieuw, zoals door deze site voorspelt, kiest Open VLD voor de verruiming: Sven Gatz volgt Ceyssens op als fractieleider in het Vlaams Parlement.
Minister Moerman neemt de politieke verantwoordelijkheid op na het kritische rapport van de Vlaamse ombudsdienst en geeft haar ontslag als Vlaams Minister. Dit noopt de Vlaamse regering tot een herschikking. De vraag is aldus nu wie haar zal opvolgen.
Als we de Vlaamse parlementsleden van Open VLD eens overlopen, zien we duidelijk een mogelijke kandidaat, namelijk oud-minister en nu fractievoorzitter Patricia Ceyssens. Ceyssens maakte echter niet zoveel indruk in haar vorige ministerschap maar is wel afkomstig uit Vlaams-Brabant, de minderbedeelde provincie bij Open VLD. Een andere troef is dat ze een vrouw is. Ze is ook high profile bij de Open VLD-Vlaamse parlementsleden.
Marleen Vanderpoorten daarentegen, die ook al weinig indruk maakte als minister van onderwijs (toenmalig partijvoorzitter Karel De Gucht was toen eerder de minister van onderwijs) zal haar post als parlementsvoorzitter uiteraard niet verlaten.
Of wordt het misschien geen vrouw, maar kiest Open VLD voor iemand van de recente verruimingsgolven, door Herman De Croo nog spottend reizigers zonder baggage genoemd. Dan denken we meteen aan Sven Gatz. Of staat hij te ver af van de partijtop. Zijn Brussels profiel kan zowel een nadeel als een voordeel zijn.
Of kiest Open VLD opnieuw voor de radicale vernieuwing en verjonging, zoals ze in 2003 Gabriels en Van Hengel verving door Ceyssens en Keulen als ministers. Als de VLD dan wil stunten kan ze kiezen voor de recente gezichten van Annick Deridder (links) of Laurence Libert (rechts).
Ook andere bekwame kandidaten, zoals Patrick Lachaert, zijn er bij de fractie te vinden, maar helaas zijn ze voor Open VLD maar trouwe loyale partijslaven en geen ministervoer. Zij moeten loyaal zijn en hard achter de schermen werken. Appreciatie voor hun werk komt er zelden, tenzij je natuurlijk het geluk hebt om gouverneur van Oost-Vlaanderen te worden.
Of richt Open VLD zich niet op het Vlaams Parlement maar laat ze haar oog vallen op iemand van het federaal parlement? Dan springt natuurlijk onmiddellijk Hilde Vautmans in het oog, lieveling van Verhofstadt en al lang een aanstormend talent volgens de media en de partijtop.
Een andere mogelijkheid is dat iemand van het kabinet van lopende zaken de Vlaamse regering komt vervoegen. Zo post de Standaard in de buurt van de post van Moerman’s ontslag, een overzicht van de loopbaan van Van Quickenborne, nu nog staatssecretaris van Administratieve Veréénvoudiging, onder de weinig onthullende titel “Staatssecretaris Q zit blitzcarrière voort”. Weet de Standaard meer? Morgen weten we alleszins ook meer…
En Moerman? Die zit zonder werk want dankzij de machinaties van Open VLD kan ze op geen enkel parlementair mandaat terugvallen. Ze kan dus samen gaan stempelen met Rudy Aernhoudt, haar persoonlijk kwelduivel.
Ms. Klein’s rhetoric is ridiculous. For instance, she attaches import to the fact that the word “tank” appears in the label “think tank.” In her book, free market advocates are tarred with the brush of torture, because free market advocates often support unpopular policies, and torture also often supports unpopular policies. Clearly, by her tactic of freewheeling association, free market advocates must support torture.
Professor Tyler Cowen van George Mason University in een bespreking van het nieuwe boek van anti-globalist Naomi Klein.
Oud Open VLD kamerlid Stef Goris stapt over naar Lijst Dedecker. Hij is niet tevreden met de koers die Open VLD momenteel vaart. Zijn kantelmomenten waren de frontale tirade van Karel De Gucht op het partijbureau tegen Jean-Marie Dedecker en de centrum-progressieve nieuwe partijlijn.
Stef Goris was een slachtoffer van de huidige koers van de Open-VLD partijtop. Ervaring wordt opgeofferd voor mooie gezichtjes en bekende namen. Net zoals eerst aanvankelijk ervaren rotten als Martine Taelman (toch opgevist via coöptatie) en Claude Marinower werden gedegradeerd op de lijst ten gunste van de zoon van wijlen Hugo Schiltz, werd Stef Goris (die jarenlang zich loyaal inzette voor zijn partij, nochtans een deugd geprezen door Fientje Moerman) naar een onverkiesbare plaats op de senaatslijst gebannen ten gunste van het mooie gezichtje met de lange naam Katia della Faille - de Limburg Stirum. Liberaal Stef Goris kwam tot inzicht dat bij Open VLD geen plaats meer is voor liberalen, enkel voor marketingstalk. Of hoe ironisch het pleidooi van Noël Slangen klonk voor een authentiekere radio 1 dan marketingpulp.
To occupy Iraq would instantly shatter our coalition, turning the whole Arab world against us and make a broken tyrant into a latter-day hero … assigning young soldiers to a fruitless hunt for a securely entrenched dictator and condemning them to fight in what would be an un-winnable urban guerilla war. It could only plunge that part of the world into even greater instability.
Wat is dat toch met Hillary Clinton en Obama? Onze kranten staan er vol van, duidingsprogramma’s lopen er van over en uit opiniepeilingen en lezersreacties in de krant of internetfora blijkt dat ook het overgrote deel van de bevolking in België (en ook in onze buurlanden) aan de voeten ligt van het Democratische duo.
Minister Moerman neemt de politieke verantwoordelijkheid op na het kritische rapport van de Vlaamse ombudsdienst en geeft haar 
En Moerman? Die zit zonder werk want dankzij de machinaties van Open VLD kan ze op geen enkel parlementair mandaat terugvallen. Ze kan dus samen gaan stempelen met Rudy Aernhoudt, haar persoonlijk kwelduivel.
Recente reacties